Stoltur af samlöndum mínum

(Árni Ragnarsson talar frá Alabama)

Ég get með sanni sagt að ég sé stoltur af samlöndum mínum. Að lifa á Íslandi í dag snýst hrikalega mikið um "kreppuna". 40% af daglegum samræðum og útvarpsstöðvum fjalla um kreppuna, hversu mikið Íslendingar eiga erfitt og hvað ætti réttilega að gera við mennina sem eiga sökina á þessu.

Almenni Íslendingurinn fellur þess vegna oft í sjálfsvorkunnar pakkan þar sem mest allur dagurinn fer í reiði, benda fingrum og að vorkenna sjálfum sér.

- Margir eiga auðvitað rétt á þessum viðbrögðum ef þeir kjósa að takast á við vandamálin þannig. Tala nú ekki um það fólk sem er komið í slæmar aðstæður vegna ástandsins og hefur ekki um marga valmöguleika að velja... en sem dæmi er það kannski erfitt fyrir 54 ára einstæða móður með 3 börn að fara að massa sig úr miklum fjárhagsvandræðum sem hún er komin í vegna ástandsins.

En ef einhver hefur haft ástæðu til þess að kvarta undir ástandinu þá var það barnastarf ABC sem var búið að taka þúsundir barna inn úr hörmulegum aðstæðum inní skóla allstaðar útúm heiminn og reynt að gefa þeim sambærileg tækifæri og börnum í hinum vestræna heimi með því að gefa þeim menntun, húsaskjól og mat. Þeir sem þekkja ekki til ABC þá gengur starf þeirra útá að fólk borgar mánaðarlegar greiðslur fyrir einstök börn sem er nóg til þess að gefa þeim húsaskjól, mat og menntun. Vegna gengishrunsins þá voru þessar mánaðarlegu greiðslur ekki nærrum því nógu háar og starf ABC alveg á ystu mörkum við að brotna. En sem lítið dæmi úr bréfinu:

,,Nú er svo komið að við skuldum húsaleigu og matarreikninga upp á um 10.000 dollara og sjáum ekki fram á að geta gert þá upp. Það þarf því að grípa til þess ráðs að koma stórum hluta barnanna fyrir annars staðar nema að til komi kraftaverk. Það erfiða fyrir okkur í þessari stöðu er að þurfa að senda börnin aftur inn í sömu bágbornu aðstæðurnar sem við björguðum þeim úr"

(Með rétta tækifærinu yrði þessi flottur)

Þórunn Helgadóttir sendi þetta bréf út í hálfgerðu vonleysi. Um viku seinna hafði henni borist styrkur úr öllum áttum fyrir 4 milljónum króna og vilyrði fyrir aukalegum mánaðargreiðslum frá fólki fyrir um 300.000 krónur á mánuði. Þarna var fólk komið saman og var að borga líklega um 2000-3000 kr. að meðaltali í þennan púkk. Börnum í mun verri aðstæðum en Íslenskum börnum heima var bjargað.

Það gefur mér mikið stolt að vita til þess að á Íslandi er mikið af fólki sem er í erfiðum aðstæðum en jafnvel á hinum verstu tímum getur það samt séð af sér enn meiri pening. Það eina sem maður sér á Íslandi er þessi reiði, sjálfsvorkun og svekkelsi en maður gerir sér ekki alltaf grein fyrir að undir þessu ,,vonleysi" er fólk sem er tilbúið til þess að gefa af sér. Það er greinilegt að það er mikið af góðu fólki á Íslandi. Fyrir mér er þetta það sem lífið snýst um og ótrúlega virðingarvert hjá Íslendingum að gera þetta.

P.S Shoutout til Íslendinga. Við erum ekki allir 54 ára einstæðar mæður með 3 börn. Go do something.